In de uitdaging mogen lezers van Trompe l’oeuf ons altijd uitdagen voor een opdracht. In deze eerste editie koos Trompe L’oeuf zelf de opdracht.
De uitdaging? Schrijf 25 verhalen met Roger in de hoofdrol in één uur tijd.
Deze uitdaging stelde Trompe L’oeuf zichzelf op een onbepaalde dag vorige week. Hieronder vindt u de tien beste.
1. Toen er vanuit de lucht plots het geluid van een vallende piano klonk – subtiele pianodeuntjes aangevoerd door de wind, was het enige dat Roger nog kon denken: “hopelijk heb ik dat touw stevig genoeg vastgemaakt.”
9. Als koning had roger veel aanzien, maar zodra hij de troon aan zijn zoon gaf, bleek al snel dat dat slechts schijn was geweest. Geconfronteerd met deze bittere werkelijkheid daalde hij af in de waterput van de koninklijke tuin, om daar op zoek te gaan naar wat het leven werkelijk te bieden heeft. Dat had hij namelijk ooit gedroomd. Hij vond slechts een kikker.
11. De onderste schuif van de bureau van Roger was geheim voor iedereen. Toen hij op een dag niet kwam opdagen op kantoor, niet van zijn gewoonte, want Roger was iemand waar je niet allee je klok op kon gelijk zetten, je kon ze er zelfs op voor zetten, vroegen zijn collega’s zich af wat er in die onderste schuif zat. Stiekem deden ze het open, terwijl één iemand de wacht hield. Nog voor ze de schuif helemaal konden openen, ontplofte de bom die Roger had ingesteld.
13. Een imaginaire vriend! Als je twintig bent, heb je daar een veel hechtere band mee, dacht Roger. En dus ging hij met zijn imaginaire vriend op café. De imaginaire vriend echter, die eigenlijk echt was en Klaas heette, vond het maar best. Roger trakteerde hem alles, omdat hij dacht dat imaginaire vrienden geen geld hadden, en hij kon verdwijnen wanneer hij wou, want hij bestond zogezegd toch niet echt. Alleen de ongewenste intieme aanrakingen, daar bleef hij voor de rest van hun imaginaire vriendschap moeite mee hebben.
15. Bier wil ik! Riep Roger luidkeels naar de barman, ook al had hij al genoeg gedronken en had de kroegbaas net gezegd dat hij genoeg had gehad. “Ik wil bier, klootzak!”. Roger zou in nuchtere toestand dat woord nooit gebruikt hebben, maar nu herhaalde hij het wel 10 keer achter elkaar. De cafébaas reageerde er niet en Roger voelde plots hoe de drank zijn blaas begon te bewerken. “Ik ga pissen. En daarna wil ik bier!” De cafébaas zei “anders zal ik u helpen, want anders pist ge uw eigen helemaal onder.” Hij volgde dus naar het toilet, hielp zonder dat hij iets handtastelijk deed en zei bij het terugkomen: goed bier dus. Ik heb nog één glas staan hier.” Roger had zelfs niet door dat hij zijn eigen pis aan het drinken was.
17. Voor Roger was het leven een kubus waar misschien wel een zebra inpaste, maar geen twee zebra’s. En toch stonden er twee voor zijn deur. Een grapje van zijn vrienden uit Afrika, die daar al jaren missiewerk deden, hoewel dat niet al te veel inhield. Blijkbaar was hun voornaamste bezigheid vooral zebra’s opsturen naar vrienden in België. Roger stond dus oog in oog met de twee beesten en vroeg hen: “probleem he. Ik kan maar ééntje houden. Wie van jullie twee vindt het niet erg om op te krassen?”. De zebra’s keken naar elkaar en toen naar roger. “sorry, man, wij komen altijd in twee. Ik ben verantwoordelijk voor de witte strepen”, waaraan de andere toevoegde: “en ik voord e zwarte.” Dit verhaal eindigt dus met een kubus met daarin 2 zebra’s & 1 roger, die misschien van zichzelf wel vindt dat hij verdraagzaam is, maar die uiteindelijk ziet dat er ook aan verdraagzaamheid grenzen zijn. Zeker als het om zebra’s gaat. (noot van de auteur: de zebra’s zouden er nog graag aan toevoegen, dat Roger altijd alles zo zwart-wit ziet).
18. Roger voelde zich somber. “Als het nu zou regenen, dan zou dat perfect beantwoorden met mijn gemoed.” En het begon te regenen. Roger fleurde op. “Ik wist helemaal niet dat ik zulke gaven had. Misschien ben ik wel supermachtig.” De dagen erna manipuleerde hij het weer zoveel hij kon. Na een fikse hagelbui stond zijn auto echter vol deuken. “Bliksems!”, was het laatste wat Roger zei.
19. Roger was de laatste centaur op aarde. Jammer, want gewone paarden zeiden hem niets. Op een dag kwam hij achter Regi van milk inc tegen. Hij was op slag verliefd.
21. Groen is niet echt een kleur, dacht roger toen hij die avond naar zijn nieuwe kleurentelevisie aan het kijken was. Hoe hij bij die vreemde gedachte kwam, was niet duidelijk, maar hij beschouwde het als een openbaring. De avond erna schreef hij een essay met dat als titel, en voor hij het zelf goed en wel besefte, mocht hij opdraven in politieke praatprogramma’s, alwaar zijn afkeer voor de groene partij gesmaakt werd. Niemand had door dat Roger met groen niet de partij, maar de kleur bedoelde.
Een foto van een willekeurige Roger in Google:
